6 - UWYH

Mijn oudste kind wordt morgen 6, ik kan dat bijna niet geloven... Gisteren mocht hij voor het eerst een feestje geven voor enkele vriendjes en vriendinnetjes van zijn school. Een feestje met 6 kleuters, dat deed mijn jeugdbewegingleidstershart sneller slaan. 

Op Pinterest vind je heel wat superideeën voor decoratie, taarten, knutselactiviteiten, spelletjes, ... Maar door het koude weer en het feit dat ik liever wat cocoon met de baby dan enkele winkels af te schuimen voor materiaal, ging ik voor een UWYH-feestje (use what you have). 

"Ik lust enkel cake die wij zelf bakken" zegt de zoon altijd, en dus maakte ik een gemarmerde basiscake, uit mijn jaren '70 editie van het boerinnenbondkookboek. Wij zijn hier ook niet zot van gekleurde suikerglazuur of marsepein, en ik was dus blij dat ik op mijn Party-Pinterestbord deze taart terugvond.

Chocoladeglazuur, dat kan ik nog net maken en hier in huis hebben we genoeg Lego-bouwvoertuigen.

Terwijl ik de bouwput vulde met Maltesers, cakekruimels en chocoladekorrels ...

... metselde de zoon een muurtje met Twix, Mars en Snickers-bakstenen en choco als cement. 

Mijn kinderen zijn enorme fruiteters, en op een feestje geef ik dus graag ook wat fruit.

Ik ging eerst een klassieke isomo-bol-vol-prikkers maken, maar toen viel het mij op dat een houten brochette-stokje precies in de handen van een Lego-ventje past. 

Met een vrolijke fruitparade als resultaat.

Tips voor wie het ook wil proberen:
- de stokjes met een ideale diameter voor Lego-handjes kocht ik ooit bij Delhaize
- als het het stokje achteraan vastklemt in de hand van het achterste Lego-mannetje, kan je het gewoon op het hand van het voorste Lego-mannetje laten rusten.

Qua activiteiten was er een schattenjacht, waarbij ze een muziekpak vonden. Daarin zaten opdrachtjes, en daarbij viel mij op dat ook de eenvoudige spelletjes erg succesvol waren ("Joepie, we mogen verstoppertje spelen", "Yes, tekenen!").

Eén van de opdrachten groeide -onbedoeld- uit tot een echt succesnummer. De oorspronkelijke opdracht was: "Maak een brug met Duplo waar je zelf onder kan". De brug die ze eerst bouwden was redelijk ruim, en de kinderen kwamen op het idee om hem telkens wat kleiner te maken en te kijken of ze er nog onderdoor zouden kunnen. Spanning en hilariteit, deze Duplo-limbo!

Ze mochten ook een gezicht tekenen op een papier met een gaatje in, waar achteraf een lolly werd tussengestoken. Een losse interpretatie van deze pin.

En op het laatste deden we nog een spelletje in het donker, met lichtstaafjes en ballonnen (allebei overschotjes van eerdere feestjes), geïnspireerd op deze pin. Alleen kon ik daar geen deftige foto's van trekken ;-)

In de klas trakteert hij morgen met een trein à la Villa Speelmama, en voor degenen met een melk- of suikervrij dieet maak ik fruitdolfijnen. Kortom: leve Pinterest!

Update: (nachtelijke) foto's van de klastraktaties

1!

Ons Fieniemieniemuiziemol werd 1! Hoe zot is dat?

Er werd gevierd met een restjes-vlaggenlijn in mint-and-pink...

... en een toiletrolletje op haar hoofd.

Trouwens, vandaag start de zomereditie van Kids Clothes Week. Mijn doelstellingen voor deze editie? De 3 onafgewerkte projecten die al maanden (!) in mijn naaimand verblijven, afwerken. Dus hopelijk kunnen die halve pyjama, die geknipte Theo en dat geknipt tricotjurkje tegen het einde van deze week naar de kinderkleerkast verhuizen... 
 

Feestjurk

Fien gaf vandaag haar eerste feestje; haar doopfeest. En daar hoort uiteraard een feestjurk bij.

Aangezien Wout vier jaar geleden een pak op maat kreeg, wou ik ook nu de jurk zelf maken. Ik heb het niet zo voor de traditionele lange doopjurken. Dus werd het een eenvoudig, wit A-lijn jurkje uit een heel luchtig en subtiel gestreept katoentje.

Patroon: gratis patroon van De Droomfabriek; maat 74 

Stof: cadeau gekregen van Fiens moemoe

Gilet & broekkousen: C&A

Ik maakte een strikje uit de overschotjes van gouden biais van het piratenpak.

Meer moet dat voor mij niet zijn, zo'n doopkleed.

Dag juf & welkom Kas!

Wout zat dit jaar in de lieveheersbeestjesklas. En dus maakte ik voor de juf ik als zelfgemaakt bedankje een vlaggenlijn mét lieveheersbeestjes (wie zoekt die vindt) en in de tinten van het klaslokaal.

Baby Kas kreeg als welkomstschenkje een vlaggenlijn in bruintinten.

Ik gebruikte dezelfde afmetingen voor de vlagjes als hier, zijnde een hoogte van 13 cm op een breedte van 13 cm. Opnieuw werden stofrestjes & recyclagemateriaal gebruikt, kwestie van die stapels een beetje te verkleinen...

Ik recykleer! (3)

Ik beken. Ik kan geen stof weggooien. Stukjes van 5 cm², dat gaat nog net. Maar al wat groter is, vergeet het. Stukken met rare vormen die overblijven na het knippen van patroondelen, gaan steevast in mijn restjesmand. Deels zuinigheid, deels sentiment. Maar die restjesmand groeide en groeide, tijd dus om er iets mee te doen.

Ik sorteerde de lapjes volgens kleur, en zo had ik een hoopje blauw/groen/bruin, een hoopje bruin/geel en een hoopje wit/roze. Ik knipte kleine vlagjes (13 cm hoogte en 13 cm breedte), die na het stikken een hoogte en breedte hebben van ongeveer 10 cm. En zo kreeg ik drie vlaggenlijnen, een roze, een blauwe en een gele (een goede Nederlandstalige tutorial voor een vlaggenlijn kan je bij Oon vinden).

 De roze slinger werd als cadeautje weggegeven...

 

 ... de gele en de blauwe bleven hier.

Niet het origineelste idee, maar wat ik het leukste vind aan dit project, is dat de slingers me herinneren aan vroegere naaiprojecten: zo zitten er overschotjes in van zelfgemaakte rokjes, pyjama's, broekjes van Wout, hemdjes, hoedjes, zakjes, kraamcadeautjes en een shortje dat mijn moeder naaide toen ik een jaar of 12 was.

Er zitten ook ergens stukken van kapotte broeken en keukenhanddoeken in.
Maar sjjjjjt, aan niemand zeggen ;-)

Rijst & springtouwen

Vandaag, 3 jaar geleden, was de - tot dan toe - schoonste dag van mijn leven.

Met rijst & springtouwen, familie & vrienden, een beetje regen maar ook veel zonneschijn.

Mijn kleed, dat werd gewoon in de winkel gekocht. Maar de juweeltjes, die wou ik absoluut zelf maken...

Het verhaal van de ellentrieken machien*

Morgen ben ik jarig, maar kijk eens wat een ongelooflijk cadeau ik al kreeg?

Mijn eigenste eigen gloednieuwe naaimachine! Blij dat ik ermee ben, niet normaal! Tot nu had ik geen eigen machine: ik stikte op de machine van mijn bomma, die ze eigenlijk aan mijn zus schonk, maar die wel permanent in mijn huis staat. Dat was -en is nog altijd- een oerdegelijke Bernina die al 10-tallen jaren dienst doet.

Maar toen mij gevraagd werd wat ik wou voor mijn verjaardag & moederdag, begon ik toch te dromen van een eigen machine. Want na een aantal jaren heb ik nu precies toch wel door dat het naaien voor mij meer dan een voorbijgaande opvlieging is. En daarbij wil mijn zus haar machine terug.

Ik heb volledig zelf mogen kiezen. Mijn voorbereidend onderzoek deed mij twijfelen tussen een Bernette 92e en een Bernina Activa 210. En met wat ging ik buiten? Een Bernina B330! "Ze hebben er u opgelegd!" of “Hoe is dat gebeurd?” hoor ik u denken. Dat zal ik hier eens haarfijn uitleggen, want wie weet heeft iemand er nog iets aan.

Het kwaliteitsverschil tussen een “echte” Bernina en een Bernette is echt wel groot. Enkele voorbeelden: het binnenwerk van een Bernina is metaal, dat van een Bernette plastiek. 6 lagen canvas is voor een Bernina geen probleem, een Bernette heeft het er hoor- en zichtbaar moeilijk mee. Na 2 minuten in de winkel: exit Bernette.

Dan dacht ik dus: een Bernina Activa 210. Maar dat was zonder de verkoper gerekend. Die wou mij ook “efkes” de Bernina B330 tonen. Ah ja, want daar dienen verkopers voor. Maar aangezien die bij mij spontaan een wantrouwen opwekken, vuurde ik een salvo -natuurlijk zeer kritische- vragen af.

Dit zijn mijn conclusies: de Activa 210 en de B330 hebben beiden dezelfde motor en binnenwerk. Het verschil is dat de B330 een iets recenter model is, meer computergestuurd en met enkele handigheidjes zoals een alfabet (zéér handig als moeder), een reproduceerbaar knoopsgat (zeer handig, mezelf kennende) en wat meer siersteken (was voor mij nu niet van belang). De andere modellen uit de Activa-reeks (de 220, 230 en 240) worden niet meer gemaakt, en dus moet je naar de 3-reeks als je meer opties wil dan dat er op de 210 zitten (ik ben hier precies over auto’s bezig).

Ik heb lang getwijfeld, maar aangezien dit de enige machine is die ik waarschijnlijk ooit in mijn leven zal moeten kopen krijgen (herinner u de machine van mijn bomma), dacht ik: laten we eens zot doen. Bovendien vond mijn man “die rechtse toch wel mooier”, dus kan ik het nog altijd op hem steken dat we de duurdere genomen hebben.

Geavanceerdere modellen dan de B330 waren geen optie voor mij omdat
1) de motor van “hogere” modellen toch dezelfde is als deze die ik nu heb
2) ik niet van plan ben mijn job op te geven om professioneel naaister te worden
3) 144 siersteken mij dus echt niets zeggen; als ik al zou willen borduren, doe ik dat wel met de hand.

Nog een klein woordje over de winkel: ik kocht de machine bij “Huis Van de Vijver” in Aalst, op aanraden van mijn naai-juf. De baas van de winkel is -behalve ne goeie verkoper- ook een zeer bekwaam vakman. Hij verkoopt enkel Bernina’s, maar doet ook herstellingen van andere machines (“Aja madammeke, natuurlijk doe ik herstellingen van andere merken, want die Bernina’s gaan niet kapot hé.”).
Hij neemt echt de tijd om de machines uitgebreid te tonen, heeft heel veel vakkennis en is zeer vriendelijk. Toen ik beslist had welke machine het zou worden, heeft hij mijn machine volledig klaargezet, terwijl zijn vrouw mij een spoedcursus B330 gaf, zodat ik alvast kon starten.
Volgende week krijg nog ik een uitgebreide privécursus, om echt alle ins & outs van de machine te leren kennen. En daarna nog één, of twee, of drie, moest dat nodig zijn. En zo’n service, daar maak ik graag reclame voor.

*Toen ik na mijn aankoop in de winkel stond te wachten op mijn man die de auto haalde, kwam er een oud vrouwtje binnen. Ze wou een nieuwe riem voor haar trapnaaimachine. Toen de verkoper zei dat ze geluk had dat hij dat nog verkocht, aangezien alles tegenwoordig elektrisch is, zei ze: "Jamaar, ik moet daar nikske van weten, van zo'n machien met ellentriek!" Daar stond ik dan, met mijn gloednieuwe ellentrieken machien. Hopelijk gaat ze even lang mee als die van haar!

Voor wie?

Belofte maakt schuld. Zo'n twee maand geleden beloofde ik een cadeautje voor mijn blogverjaardag. De stofjes en het idee lagen al heel lang klaar, alleen de uitvoering was ik precies een beetje vergeten. Tot nu.

Wat kan je winnen? Deze handtas!

De buitenkant van de tas is van olijfgroene ribvelours, de asymmetrische klep en de voering zijn gemaakt van een katoenen klaprozen-bloemenweide-stof (zeg dat 5x keer na elkaar).

Kandidaat? Laat dan hieronder een reactie achter. Meedoen kan tot en met 6 maart 2011. Op 7 maart zal mijn zoon beslissen wie de nieuwe eigenares wordt...

Bonte beestenboel

Mijn eerste doelstelling in de "10-in-11"-lijst was:
"1. Voor 1ste verjaardag van de zoon (in januari al!) : versiering voor zijn feestje en cadeautjes voor de kindjes bij de onthaalmoeder"

De versiering voor zijn feestje, die zag u gisteren al. Maar wat kregen de kindjes bij de onthaalmoeder?

Een diertje! Ik maakte 5 verschillende dierenzakjes, want ik hou nu eenmaal niet van massaproductie. Zeker niet als die door mezelf moet gemaakt worden. Aanschouw de bonte beestenboel:

Cees de muis

Rob de walvis

Tom de schildpad

Do het lieveheersbeestje

en Paula de vlinder

Een groepsfoto voor hun wegen voor altijd scheiden...


Hun buikjes werden gevuld met dit:


Ze worden straks afgezet bij de onthaalmoeder, maar o o o wat spijtig dat ik er niet bij zal zijn om de reacties te zien...

De eerste verjaardag

Vorig jaar deze tijd lag ik te genieten van onze pasgeboren zoon. De bevalling duurde lang, heel lang, 36 uur lang. Maar het resultaat mocht er zijn: een kerngezonde baby!

Gisteren werd zijn verjaardag uitgebreid gevierd met de familie. Ik hergebruikte de vlagjes die ik voor Sinterklaas naaide, maar maakte ook nog een extra vlaggenlijn met zijn naam.



Ook een kroon mocht niet ontbreken! Ik maakte een eenvoudig model uit vilt, dat aanpasbaar is in de breedte. Niet dat dat veel uitmaakte, want we moesten ze al op de breedste stand zetten.


Dat hij zijn kroon niet lang op zijn hoofd zou zetten, had ik voorzien: de broche met de "1" erop verhuisde dus al snel van de kroon naar zijn slabbetje.

Smartietaart is bij ons een echte familietraditie bij verjaardagen, en dus maakte moemoeke een smartietaart in de vorm van een 1 (ideetje hier gezien), die ik dan versierde met hagelslag en m&m's.
Nu de laatste restanten van het feest van gisteren opgeruimd zijn, vraag ik mij af: waar is dat eerste jaar naartoe?

Kerstcadeautjes

Dit jaar maakte ik een deel van de kerstcadeautjes zelf: mijn zussen en het 2-jarig nichtje kregen enkele boomie-creaties.

Het peuternichtje kreeg enkele gehaakte speldjes en een keukenschortje...

... die ze beiden meteen wou aandoen...

In mijn familie is het de traditie dat we elkaar met kerst enkele kleine cadeautjes geven. Mijn zussen kregen elk een zelfgemaakt toiletzakje, met daarin een gekocht stukje zeep.

De jongste kreeg een witte kabelmuts...

... en de oudste kreeg een zwarte orkaanmuts (zwarte gebreide mutsen zijn blijkbaar heel moeilijk te fotograferen, sorry daarvoor).

De jongste kreeg ook nog dit gastendoekje, met daarop een geappliceerde vis.

Voila, nu is er weer tijd voor nieuwe projecten!