woensdag 20 april 2011

Het verhaal van de ellentrieken machien*

Morgen ben ik jarig, maar kijk eens wat een ongelooflijk cadeau ik al kreeg?

Mijn eigenste eigen gloednieuwe naaimachine! Blij dat ik ermee ben, niet normaal! Tot nu had ik geen eigen machine: ik stikte op de machine van mijn bomma, die ze eigenlijk aan mijn zus schonk, maar die wel permanent in mijn huis staat. Dat was -en is nog altijd- een oerdegelijke Bernina die al 10-tallen jaren dienst doet.

Maar toen mij gevraagd werd wat ik wou voor mijn verjaardag & moederdag, begon ik toch te dromen van een eigen machine. Want na een aantal jaren heb ik nu precies toch wel door dat het naaien voor mij meer dan een voorbijgaande opvlieging is. En daarbij wil mijn zus haar machine terug.

Ik heb volledig zelf mogen kiezen. Mijn voorbereidend onderzoek deed mij twijfelen tussen een Bernette 92e en een Bernina Activa 210. En met wat ging ik buiten? Een Bernina B330! "Ze hebben er u opgelegd!" of “Hoe is dat gebeurd?” hoor ik u denken. Dat zal ik hier eens haarfijn uitleggen, want wie weet heeft iemand er nog iets aan.

Het kwaliteitsverschil tussen een “echte” Bernina en een Bernette is echt wel groot. Enkele voorbeelden: het binnenwerk van een Bernina is metaal, dat van een Bernette plastiek. 6 lagen canvas is voor een Bernina geen probleem, een Bernette heeft het er hoor- en zichtbaar moeilijk mee. Na 2 minuten in de winkel: exit Bernette.

Dan dacht ik dus: een Bernina Activa 210. Maar dat was zonder de verkoper gerekend. Die wou mij ook “efkes” de Bernina B330 tonen. Ah ja, want daar dienen verkopers voor. Maar aangezien die bij mij spontaan een wantrouwen opwekken, vuurde ik een salvo -natuurlijk zeer kritische- vragen af.

Dit zijn mijn conclusies: de Activa 210 en de B330 hebben beiden dezelfde motor en binnenwerk. Het verschil is dat de B330 een iets recenter model is, meer computergestuurd en met enkele handigheidjes zoals een alfabet (zéér handig als moeder), een reproduceerbaar knoopsgat (zeer handig, mezelf kennende) en wat meer siersteken (was voor mij nu niet van belang). De andere modellen uit de Activa-reeks (de 220, 230 en 240) worden niet meer gemaakt, en dus moet je naar de 3-reeks als je meer opties wil dan dat er op de 210 zitten (ik ben hier precies over auto’s bezig).

Ik heb lang getwijfeld, maar aangezien dit de enige machine is die ik waarschijnlijk ooit in mijn leven zal moeten kopen krijgen (herinner u de machine van mijn bomma), dacht ik: laten we eens zot doen. Bovendien vond mijn man “die rechtse toch wel mooier”, dus kan ik het nog altijd op hem steken dat we de duurdere genomen hebben.

Geavanceerdere modellen dan de B330 waren geen optie voor mij omdat
1) de motor van “hogere” modellen toch dezelfde is als deze die ik nu heb
2) ik niet van plan ben mijn job op te geven om professioneel naaister te worden
3) 144 siersteken mij dus echt niets zeggen; als ik al zou willen borduren, doe ik dat wel met de hand.

Nog een klein woordje over de winkel: ik kocht de machine bij “Huis Van de Vijver” in Aalst, op aanraden van mijn naai-juf. De baas van de winkel is -behalve ne goeie verkoper- ook een zeer bekwaam vakman. Hij verkoopt enkel Bernina’s, maar doet ook herstellingen van andere machines (“Aja madammeke, natuurlijk doe ik herstellingen van andere merken, want die Bernina’s gaan niet kapot hé.”).
Hij neemt echt de tijd om de machines uitgebreid te tonen, heeft heel veel vakkennis en is zeer vriendelijk. Toen ik beslist had welke machine het zou worden, heeft hij mijn machine volledig klaargezet, terwijl zijn vrouw mij een spoedcursus B330 gaf, zodat ik alvast kon starten.
Volgende week krijg nog ik een uitgebreide privécursus, om echt alle ins & outs van de machine te leren kennen. En daarna nog één, of twee, of drie, moest dat nodig zijn. En zo’n service, daar maak ik graag reclame voor.

*Toen ik na mijn aankoop in de winkel stond te wachten op mijn man die de auto haalde, kwam er een oud vrouwtje binnen. Ze wou een nieuwe riem voor haar trapnaaimachine. Toen de verkoper zei dat ze geluk had dat hij dat nog verkocht, aangezien alles tegenwoordig elektrisch is, zei ze: "Jamaar, ik moet daar nikske van weten, van zo'n machien met ellentriek!" Daar stond ik dan, met mijn gloednieuwe ellentrieken machien. Hopelijk gaat ze even lang mee als die van haar!





zondag 17 april 2011

Groene zandbakbroekjes

Een kleine jongen kan nooit genoeg speelkledij hebben, en dus maakte ik 3 zandbakbroekjes.

Alle drie gemaakt op 1 avond, en alle drie gemaakt uit kledingstukken uit mijn recyclagehoop. Groene zandbakbroekjes dus.
Gemaakt met het Ottobre-patroontje dat ik hier ook al gebruikte, alleen maakte ik ze deze keer ongeveer de helft korter: op shortlengte dus. Het gele en het bruine zijn basismodelletjes, op het groene stikte ik 2 zakjes.

Het gele broekje was ooit een hemdje, de groene tailleband is een overschotje van een eerder recyclageproject. Het bruine broekje was een t-shirt van mijn man, en het groen geruite was ooit een broek van mij (toen ik half zo oud was en half zoveel woog).

Die recyclagehoop begint hier serieus te minderen...

zaterdag 16 april 2011

Blub

Een mooi zonnehoedje vinden voor een peuterjongen, dat is een schier onmogelijke taak. Als er al geen Lightning McQueen van Cars opstaat, dan staat er wel in koeien van letters "TEAM 68" of iets dergelijks op.

Dus volgde ik het voorbeeld van mijn woensdagavondcarpoolbuddy vorig jaar, en maakte ik met behulp van deze handleiding van By Miekk een omkeerbaar zonnehoedje. Met aan de ene kant een effen blauw stofje met geappliceerde visjes en een vishaak, en aan de andere kant mijn favoriete ruitjesstofje.

Laat de zon maar komen, wij zijn er klaar voor!

donderdag 7 april 2011

T-shirt op maat

Uit de naailes: een t-shirt. Volledig op maat, haja, want in de naailes worden niet alleen de patroontjes van de rokken en de broeken hertekend, ook het patroon van deze t-shirt werd volledig aangepast aan mijn (peer)vorm.

Met als gevolg een t-shirt die vanboven niet te groot is en vanonder niet te klein (zoals de winkelmodelletjes). Misschien moet ik mijn patroon eens opsturen naar de H&M?

zaterdag 2 april 2011

De puzzel meets de scheve rits

Soms doet een mens zijn eigen wat aan. Zoals toen ik vorige week aan een promoverende collega vroeg wat ze wou als cadeau. Vorig jaar gaf ze mij al deze uitdaging, nu vroeg ze een hoesje voor haar camera. Omdat ze met de rugzak naar Mexico vertrok wou ze haar grote cameratas niet meenemen, maar ze wou haar fototoestel (een Canon EOS 400D) toch enige bescherming geven in de rugzak.

Er waren enkele voorwaarden:
1) het moest klaar zijn tegen vandaag
2) er mocht geen riem aan zijn, maar de riem van de camera moest wel nog bruikbaar zijn wanneer het fototoestel nog in de hoes zat
3) er moest een voor- of zijzakje aan voor de reservebatterij en fotokaarten
4) in lege toestand mocht het niet teveel plaats innemen
5) ik moest het allemaal zien zitten, anders hoefde het niet :-)

Puntje 5 was al helemaal geen probleem, aangezien ik toch wel van naaiuitdagingen hou.
Er kwam dus wel wat denk- en rekenwerk bij. Ik maakte eerst een model in papier op basis van de afmetingen van het toestel. Het papieren prototype werd goedgekeurd, en dus kon ik aan de slag. Met dit als resultaat.

Omdat ik wel fan ben van scheef en asymmetrisch, werd de rits van het voorzakje (punt 3: check!) er scheef ingestoken. En omdat een rechte flap er maar dwaas uitziet in combinatie met een scheve rits, sneed ik die dan ook maar scheef af. Doordat de flap enkel vooraan met velcro kan gesloten worden, is er aan de zijkanten plaats voor de riem van het fototoestel (punt 2: check!). Het zakje werd gemaakt uit katoen (voering) en canvas (buitenkant): licht en compact dus in lege toestand (punt 4: check!). En ik kan u ook vertellen dat dit zakje zich op dit moment in Mexico bevindt (punt 1: check!).

Was zij tevreden? Check! Ben ik tevreden? Check!

maandag 28 maart 2011

De broek

Het tweede werkstuk uit de naailes dit jaar: de broek. Het is een klassiek, recht model, in een donkerblauwe stof met een lichtblauw krijtstreepje.

Ik stak een lichtblauw paspelbandje tussen de tailleband en de rest van de broek.

Hoewel ik het over het algemeen een plezant stuk vond om te maken, heb ik nu toch nood aan enkele makkelijkere (lees: snellere) projecten. Kleding voor volwassenen zal nooit echt mijn ding worden vrees ik, geef mij maar het kinderspul!

maandag 21 maart 2011

Een hoop t-shirts...

... dat was het.

Nu is het: een hoop broekjes.

In mini-formaat (om uit te delen)...

... en in maxi-formaat (voor de zoon).

Ik maak zelden meer dan 3 keer hetzelfde, tenzij het maken per stuk niet meer dan 10 minuten in beslag neemt. En dat is het geval bij deze broekjes; ik kan er dan ook precies niet genoeg van krijgen.

Een echte modetopper zullen ze niet worden, maar ze zijn wel ideaal om op een zondagmorgen in een weide achter de kippen te lopen...

vrijdag 18 maart 2011

Pastilles

Een tuniek uit het boekje "Naai je eigen (u raadt het al) tuniek".

Dit patroontje heet "Pastilles", en met dit stofje lijkt dat nog niet eens ver gezocht.

Op een kleine 3 uur zat hij in elkaar, deze tuniek. Ik ben zelf heel tevreden met het resultaat. Meestal ben ik zo opgewonden om achter de naaimachine te kunnen zitten, dat ik alles supersnel wil doen, en dan maakt een mens al eens wat schoonheidsfoutjes. Maar in dit geval was ik helemaal zen, met een keurige afwerking tot gevolg.

Conclusie: er volgen zeker nog projecten uit dit boekje. Het is een echte aanrader; het heeft hele mooie foto's en eenvoudige modelletjes. Alle stappen worden met duidelijke tekeningen uitgelegd. Dit jong talent gebruikte hier ook al een patroontje uit dat boekje.

zaterdag 12 maart 2011

Slaap kindje slaap

Eentje in de categorie snelle facelifts: een hoeslaken voor een babybedje uit een oud laken.

Mét applicatie...

... en een rekker natuurlijk. De handleiding haalde ik hier.

maandag 7 maart 2011

Wie o wie?

Een peuter van 13 maand 1 briefje laten trekken uit een hoop van 52, dat is niet zo vanzelfsprekend. Dus werden de briefjes verstopt in zijn duploblokken. Hij koos er de groene met appeltjes uit, en daarin zat het briefje van... animuz! Proficiat, stuur je me een mailtje met je adres?


Ik wil in deze post ook Sofilles & Marina bedanken, omdat ik van hen een award kreeg; respectievelijk de Liebster blog & Stylish Blogger. En oei, nu moet ik 7 dingen over mezelf vertellen... Hier gaan we:

1) Ik ben linkshandig, en kan bijgevolg heel makkelijk in spiegelschrift schrijven. Aja, want van rechts naar links schrijven is logischer voor een linksepoot.

2) Volgens "oudere" mensen heb ik een heel onorthodoxe manier van haken & breien, wat ik -weerom- te danken heb aan mijn links-zijn; ik vond het nogal moeilijk om alles in spiegelbeeld te doen, dus deed ik het gewoon op mijn eigen manier (want toen ik leerde haken & breien, ergens begin jaren '90, bestonden er nog geen YouTube-videos voor linkshandigen).

3) Ik heb een hekel aan telefoneren, en heb mijn GSM dan meestal ook niet bij (tot grote ergernis van velen).

4) Ik geef mensen heel graag complimentjes, en vind het opvallend dat weinig mensen daar goed mee overweg kunnen; de meeste mensen minimaliseren hun eigen prestaties nogal rap.

5) Ik ben dol op het maken van vol-au-vent.

6) Ik ben vaak héél verstrooid. Melk in de kast en beschuiten in de frigo? Al meerdere keren tegengekomen!

7) Ooit speelde ik 5 jaar gitaar. Maar ik deed dat niet graag: ik wou eigenlijk piano doen...

Ik word geïnspireerd door jullie allemaal, dus wie de award wil: pak hem!